Po co nam zachwyt? 

To może być świt, jesienią. albo latem, w jakiś wtorek lub czwartek. jakieś zdjęcie. biegnący pies, podmuch wiatru i spadające liście albo wers wiersza. słońce odbijające się na wodzie, wyglądający całkiem jak brokat. muzyka albo kompletna cisza. smak czegoś.

„musimy zaryzykować zachwyt”, napisał John Gilbert, „chociaż smutek…

Kilka myśli o smutku i czasie.

Jest pewien rodzaj smutku, który pojawia się, kiedy trochę już wiesz i własne życie bardziej niż oczekiwaniem staje się zdziwieniem, że jesteś. Kiedy dochodzi do ciebie, że życie to nie wielka podróż, a bardziej mijane szczeliny światła, pośród przestrzeni kruchości.

I nagle tyle rzeczy cię…

O chwili, kiedy ma się wszystko.

Mam w kieszeniach poupychane lęki, z którymi czasem sobie nie radzę, a między nimi a codziennymi nitkami wątpliwości zdarza się jednak, że staję się w środku mięciutka jak ciepłe, drożdżowe ciasto. 

Mięciutka z zachwytu, że nowy dzień, życie, że wszystko, bycie, ludzie, cisza, czasem nagle…

O życiu w analogu.

…Mam czasem wrażenie, że się zapadnę. Że już zaraz nie będę miała miejsca, żeby zgromadzić te wszystkie historie i powodowane tym lęki o jutro, o dzieci, zwierzęta, lasy, o cały świat. 

Chcę się zatrzymać i pomyśleć o wczorajszej śmierci człowieka, zapłakać, ale ta śmierć za chwilę nie…

Wrześniowy list o radości.
Mam w kieszeniach poupychane lęki, z którymi czasem sobie nie radzę, a między nimi a codziennymi nitkami wątpliwości zdarza się jednak, że staję się w środku mięciutka jak ciepłe, drożdżowe ciasto.
Mięciutka z zachwytu, że nowy dzień, życie, że wszystko, bycie, ludzie, cisza, czasem nagle las…

Im więcej, tym mniej.

Mam czasem wrażenie, że się zapadnę.  od nadmiaru bodźców, że nie uniosę ilości zdarzeń i wiadomości, z których każda kolejna jest ważniejsza od poprzedniej.

Że już zaraz nie będę miała miejsca, żeby zgromadzić te wszystkie historie i powodowane tym lęki o jutro, o dzieci, zwierzęta, lasy, o…

O pięknie, mimo wszystko.

„Rozglądasz się za czymś? „- pyta głos zza kamery mężczyznę o pogodnym wyrazie twarzy i z rękami w kieszeniach kurtki. – „Zawsze”, odpowiada. – „Za czym?” „Za pięknem”, mówi on i się uśmiecha. „Skąd wiesz, co jest piękne?” „Wiem, czuję to. … Piękno wypełniło moją duszę”….

Samoloty i motyle.

Wczesnym wieczorem stoję na środku łąki, jedynej, jaka została już w okolicy. Jest koniec maja i trawy pachną po obfitym deszczu. Zadzieram co chwilę głowę do góry, Ciszę przerywa raz po raz szum samolotów. Im bliżej lata, tym bardziej niebo robi się od nich gęste.

Ktoś wyjeżdża, ktoś…