Notuję i fotografuję. Opowiadam historie o codzienności, w której w soboty jest zen, a we wtorki końce świata (albo na odwrót i w zupełnie inne dni). Czasami piszę książki, zawsze mam w torbie aparat, lubię słuchać, mniej mówić. Bujam w chmurach. Stamtąd wszystko lepiej widać.
PRZECZYTAJ WPIS
Po co nam zachwyt?
To może być świt, jesienią. albo latem, w jakiś wtorek lub czwartek. jakieś zdjęcie. biegnący pies, podmuch wiatru i spadające liście albo wers wiersza. słońce odbijające…
PRZECZYTAJ WPIS
Kilka myśli o smutku i czasie.
Jest pewien rodzaj smutku, który pojawia się, kiedy trochę już wiesz i własne życie bardziej niż oczekiwaniem staje się zdziwieniem, że jesteś. Kiedy dochodzi…
PRZECZYTAJ WPIS
O chwili, kiedy ma się wszystko.
Mam w kieszeniach poupychane lęki, z którymi czasem sobie nie radzę, a między nimi a codziennymi nitkami wątpliwości zdarza się jednak, że staję się…
PRZECZYTAJ WPIS
O życiu w analogu.
…Mam czasem wrażenie, że się zapadnę. Że już zaraz nie będę miała miejsca, żeby zgromadzić te wszystkie historie i powodowane tym lęki o jutro, o dzieci,…
PRZECZYTAJ WPIS
Wrześniowy list o radości.
Mam w kieszeniach poupychane lęki, z którymi czasem sobie nie radzę, a między nimi a codziennymi nitkami wątpliwości zdarza się jednak, że staję się w środku…
PRZECZYTAJ WPIS
Im więcej, tym mniej.
Mam czasem wrażenie, że się zapadnę. od nadmiaru bodźców, że nie uniosę ilości zdarzeń i wiadomości, z których każda kolejna jest ważniejsza od poprzedniej.
Że już zaraz…
